«Սա նաև քո դուստրն է: Ես դժվար շրջանում եմ, թող մնա քեզ մոտ»: Միայն թե այս բնակարանն իմն է, իսկ ամուսնուս նախկինը երեխային թողեց մի քանի տարով

Սա ինչ -որ անհեթեթ իրավիճակ է մեր ժամանակների համար, երբ քաոսն է հանկարծ ներխուժում կանոնավորված կյանքի մեջ: Ի՞նչ անել, ո՞րն է ճիշտը: Ոչ մի կերպ չի ստացվում։

Տասը տարվա ամուսնությունից հետո ես այրիացա, վիշտս նկարագրել հնարավոր չէ: Ոչ ոք չի հասկանա, և Աստված չանի, որ հասկանան: Իմ երջանկությունը իմ ութամյա որդին է` կյանքս ապրում եմ միայն հանուն նրա:

Ես նույնիսկ չէի ուզում այլ տղամարդկանց նայել, բայց մեկ տարի անց ծանոթացա նրա հետ, ով հետագայում, ավելի ուշ, դառնալու էր իմ ամուսինը: Նա ոչինչ չէր պահանջում, քիթը չէր խցկում, պարզապես լավ ընկեր էր իմ կողքին: Բայց երբ որդիս ասաց, որ վատ չէր լինի ամուսնանայի քեռի Էդիկի հետ, ես սկսեցի ավելի ուշադիր նայել նրան։

Տեղափոխվեց, ամուսնացանք։

Տղամարդը հուսալի էր, միասին մեզ լավ էինք զգում, ես աստիճանաբար ուշքի եկա:

«Սա նաև քո դուստրն է: Ես դժվար շրջանում եմ, թող մնա քեզ մոտ»: Միայն թե այս բնակարանն իմն է, իսկ ամուսնուս նախկինը երեխային թողեց մի քանի տարով

Նա աստիճանաբար կարգի էր բերում իմ լքված` առանց սեփականատիրոջ բնակարանը, իսկ որդիս սկսեց վազել նրա հետ այգում:

Ամուսնությունից մեկուկես տարի հետո ամպրոպ պայթեց։ Հայտնվեց իմ նոր ամուսնու նախկին կինը: Եկավ իմ բնակարան, ինչպե՞ս էր իմացել հասցեն: Եվ մենակ չեկավ, աղջկան էր բերել ձեռքից բռնած։

-Սա քո աղջիկն է, Էդի՛կ:

-Ի՞նչ դուստր: Ինչու՞ նախկինում չէիր ասում:

Չգիտեմ ինչու, բայց այս հինգ տարեկան երեխան հոր պատճենն էր, նույնիսկ թեստ հանձնելու կարիք չկար: Նույն աչքերը, նույն քիթը, խալերը համընկնում էին:

Կինն ասաց, որ մեկնում է այլ քաղաք աշխատանքի ընդունվելու, այնուհետև նրան պետք է բնակարան փոխանակել և տեղափոխվել, ուստի թող աղջիկը մեկ ամիս մնա մեզ մոտ, բացի այդ նաև կճանաչի իր հորը: Ես այնքան ցնցված էի, որ նույնիսկ մեկ բառ չասացի: Իսկ ո՞րն է երեխայի մեղքը։

Սկզբում նա հաճախ էր զանգում, բայց վերջին զանգից պարզ դարձավ, որ մեկ այլ քաղաքն ընդհանրապես գտնվում է մեկ այլ երկրում: Նա տեղափոխվել էր Կանադա: Երբ իրեն մատնեց, ընդհանրապես դադարեց զանգահարել:

Ես սովորեցի Կատյային, աստիճանաբար կապվեցի նրան: Ես նրան տարա լոգոպեդի մոտ` խոսքը շտկելու համար, այնուհետև զբաղվեցի նրա կեցվածքով, տարա պարերի:

Նա ակնթարթորեն սովորեց կարդալ, պարզվեց, որ ընդունակ է, երևում է մայրը ընդհանրապես չի զբաղվել նրանով: Եվ ամենակարևորը, նա ընկերացավ որդուս հետ, ինչպես իսկական եղբայրն ու քույրը, և միասին նրանք ևս մեկ բալիկ պահանջեցին, որպեսզի վերջնականապես հարազատ դառնան։

Ամուսինս օրինականացրեց բոլոր փաստաթղթերը նրա համար, Կատյան արդեն գնում է դպրոց, պարերում աստղ է, մենակատար է: Եվ, իհարկե, փոքր եղբոր հարցը չհետաձգեցինք:

Եվ ահա հինգ տարի է անցել. Մայրը վերադարձավ իր դստեր հետևից։ Նա չի ապրում Կանադայում, նա վատնել է ամբողջ գումարը, նույնիսկ բնակարանը: Եվ հիմա նա երեխա է պահանջում: Բայց ո՞ւր է նա տանելու Կատյային: Մենք սիրում ենք նրան, աղջիկը մեզ համարում է ընտանիք, թաքնվում է մորից: Նա քաշում է դստեր մազերից և գոռում, որ մենք տրամադրել ենք նրա դեմ: Եվ ի՞նչ անենք հիմա։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց NEWS ARMBLOG–ը

Տեղեկացրե՛ք Ձեր մտերիմներին:

ՉՄՈՌԱՆԱՔ ԿԻՍՎԵԼ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ